บทที่ 48 เมืองร้อยบุปผา​

บทที่ 48 เมืองร้อยบุปผา​

เป้าเหยี่ยน ที่ตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากคนพิการ​เป็นที่เรียบร้อยแล้วอย่างสิ้นเชิง ต่อให้ใช้ยาวิเศษ​ก็ไม่อาจจะทำให้กระดูก​ขางอกออกมาใหม่ได้อีก จึงต้องการ​สังหาร​เจียงเฉินลงตรงนี้ทันที​

"ใจเย็นๆท่านเป้าเหยี่ยน"

เซียจื่อ อย่าเพิ่งรีบฆ่ามัน เมื่อใดที่ท่านกลับเมืองหลวงย่อมมีหมอเก่งๆจัดการเปลี่ยนถ่ายกระดูกขาให้ท่านกลับมาเป็นดังเดิมได้แน่

ร่างกาย​เด็กนี้ มีค่าแก่การศึกษาบางทีเราอาจค้นพบบางอย่างในตัวเด็กคนนี้ จนช่วยให้พวกเราสามารถ​ซึบซับ​ปราณประเภทอื่นได้ด้วย

เซียจื่อ รีบเตือนสติเป้าเหยี่ยนออกมา เมื่อผู้ใช้ปราณ​ทุกคน ล้วนแต่ต้องการ​แสวงหา​พลัง ความแข็งแกร่ง​กันทุกคน ซึ่งไม่ว่าจะด้วยวิธีการ​ใดก็ตาม หากสามารถ​ทำให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้นมาได้ก็ไม่เกี่ยงวิธีการทั้งสิ้น

โดยเฉพาะ​ร่างกาย​พิเศษ​ของเจียงเฉินที่มีค่าน่าศึกษา​อย่างยิ่ง เพราะหากรู้ความลับในตัวร่างกาย​เจียงเฉินแล้วหาวิธีการ​บางอย่างทำให้เลียนแบบ​ หรือใกล้เคียง​กับร่างกาย​เจียงเฉินขึ้น​มาได้​ ย่อมมีประโยชน์​ไม่ใช่น้อย โดยไม่จำเป็นต้องใช้วิชาใดๆในการซึบซับ​ปราณฟ้า หรือปราณดินแม้แต่น้อย ซึ่งหาก​ร่างกาย​สามารถ​ซึบซับ​ปราณประเภท​อื่นได้เอง ย่อมต้องซึบซับ​ได้ง่าย รวดเร็ว มากกว่าการใช้วิชาเข้าช่วยเหลือแน่นอน

"หากได้ศึกษา​ร่างกาย​มันเรียบร้อย​แล้ว"

"ถึงตอนนั้น​ ท่านจะฆ่ามันทิ้งก็ยังไม่สาย"

"ไม่ต้องห่วง มันคงไม่ตื่นมาทำไรท่านได้อีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ข้าได้สกัดจุดมันเรียบร้อย"

เซียจื่อ กล่าวตอบทุกอย่าง​ที่เป้าเหยี่ยนคิดออกมาหมดเรียบร้อย​

ทำให้เป้าเหยี่ยน ได้ยินเช่นนั้น​ก็ยอมปล่อยให้เจียงเฉินมีชีวิต​อยู่ต่อไป จนถึงเวลาที่เจียงเฉินหมดประโยชน์​อย่างแท้จริง ถึงคราวนั้นค่อยกำจัดทิ้งก็ยังไม่สายเกิน แต่โอกาสที่จะได้คนที่มีร่างกาย​พิเศษ​ที่ซึบซับ​ปราณได้หมดทุกประเภทอย่างเจียงเฉินใช่ว่าจะหากันได้ง่ายๆ ซึ่งยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร​เสียอีก

หลายวันผ่านไป

ณ.เมืองร้อยบุปผา

เมืองร้อยบุปผา เป็นเมืองหลวงที่มีประชากรหญิงมากกว่าผู้ชายเกินครึ่งของเมือง ซึ่งเป็นสิ่งที่เจ้าเมืองทรงต้องการ​สร้างขึ้นมาในรูปแบบนี้

"ที่นี้ที่ไหนกัน"

เจียง​เฉิน​ ที่ลืมตาตื่นมาเรียบร้อย​ ต้องพบกับสถานที่แปลกตาอีกครั้งนึง

"ข้าตื่นมาอยู่ในสถานที่แปลกๆอีกแล้ว"

"อย่าบอกนะว่า ข้าถูกจับมาขังในคุกน่ะ"

เจียง​เฉิน​ ที่เริ่มสังเกตุ​บริเวณ​โดยรอบ ก็พบว่าตอนนี้ตนเองอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม​ มีลูกกรงอยู่ด้านหน้าตัวเอง พร้อมกับกำแพงหลายรอบด้านที่เหลืออยู่

"โอ๊ยยย"

"อะไรกัน ขาข้า แขนข้า"

"ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้กัน"

เจียง​เฉิน​ มองดูร่างกายตัวเองไม่ต่างอะไรกับคนพิการดีๆนี้เอง

"ท่านแม่"

เจียง​เฉิน​ ที่รู้สึกตัว​ขึ้นมา ก็ต้องพบกับความเจ็บปวด​ที่รุนแรง​ถาโถม​เข้ามาอย่างมากมาย

"ร้องเอะอะ​โวยวายอะไรกัน เด็กน้อย"

เสียงชายแก่ ที่อยู่ห้องฝั่งตรงข้าม ตะโกนดังออกมา

"เจ้าสลบไปนานมากเลยนะ ตั้งแต่​มาอยู่ที่นี้ แล้วพอตื่นขึ้นมาก็มาแหกปากร้องหาแม่อีก"

"ฟังแล้วน่ารำคาญ"

ชายแก่ ดุด่าออกมาอย่างไม่ปราณี โดยไม่สนใจว่าเจียงเฉินเป็นแค่เด็กน้อยรึไม่ก็ตาม

"แต่ข้าเจ็บนี้น่า พี่ชายไม่เป็นอย่างข้าไม่รู้หรอก"

เจียง​เฉิน​ โต้ตอบ​กลับทันที เมื่อไม่อาจหักห้ามความเจ็บปวด​ที่ถาโถม​เข้ามาได้ในตอนนี้

"แล้วไง"

"หากเจ้าไม่หยุดร้อง ข้าจะช่วยเพิ่มบาดแผล​ให้แก่ร่างกาย​เจ้าเพิ่มขึ้นอีกด้วย"

ชายแก่ จ้องมองเจียงเฉินด้วยแววตาดุร้าย เมื่อไม่สนใจ​ว่าร่างกาย​เจียงเฉินว่าเป็นเช่นไร​

"มองข้าแบบนั้น คงคิดว่าข้าไม่สามารถ​ทำร้ายเจ้าได้ละสิ"

ชายแก่ มองหน้าเจียงเฉินก็เข้าใจความคิดอีกฝ่ายขึ้นมาทันที จากนั้นไม่นานชายหนุ่มก็เริ่มกระทำบางอย่างขึ้นมา

เฟี้ยว

ชายแก่ จัดการนั่งแคะขี้มูก​ออกมา ปั้นเป็นก้อนจากนั้นจัดการดีดใส่เจียงเฉินที่อยู่ห้องตรงข้าม​

ขี้มูก​ทรงกลม พุ่งจากห้องนึงไปอีกห้องนึงซึ่งเป็นห้องตรงข้าม​กัน ตรง​เข้าใส่เจียงเฉินราวกับลูกกระสุน​เจาะทะลุเข้าแขนที่หักไปแล้วอย่างรวดเร็ว​ จนเจียงเฉินต้องร้องด้วยความเจ็บปวด​ดังขึ้นกว่าเดิม

"ยังไม่หุบปากอีก"

"ทีนี้รู้รึยัง ว่าข้าสามารถ​เล่นงานเจ้าได้ง่ายๆ"

ชายแก่ ดุด่าเสียงดังออกมา พร้อมกับเตรียมตัว​จะแคะขี้มูก​เพื่อจะยิงใส่เจียงเฉินอีกครั้งนึง