บทที่ 50 ตอกย้ำ​

บทที่ 50 ตอกย้ำ​

ซือป้าย​สามารถ​รู้ความจริงเกี่ยวกับ​บิดาของเจียงเฉินได้นั้น ก็สามารถ​ไปตามล่าอสูรตนนั้นเพื่อจับมาทำการวิจัยเซลล์​ร่างกาย​ทันที เพื่อจะได้ใช้วิชาบางอย่างที่สามารถ​นำเซลล์​ของอสูรตนนั้นมาใส่ร่างกาย​ตนเองได้ ก็จะมีโอกาสใช้ปราณทั้งสามประเภทได้อีกด้วย​

การที่เจียงเฉินยังเป็นเด็ก 7 ขวบ ทำให้ร่างกาย​ยังเติบโต​ไม่แข็งแรง​เต็มที่ จึงมีผลต่อเซลล์​ในร่างกาย​เจียงเฉินที่ยังคงไม่โตเต็มที่เหมือนกัน​ จึงอาจทำให้การถ่ายทอดจากร่างเจียงเฉินมาสู่ร่างกาย​ตัวเองมีปัญหา​ตามมาภายหลังได้ หรือมีโอกาสที่จะได้รับเซลล์​ไม่สมบูรณ์​จะส่งผลร้ายมากกว่าผลดีเสียอีก​

"ไม่ เจ้าแก่อย่ามาพูดเช่นนี้กับแม่ข้า"

"ขืนเจ้าพูดอีก ข้าไม่ยกโทษ​ให้กับเจ้าแน่"

เจียง​เฉิน​ ที่ได้ยินคำให้ร้ายกับมารดาตนจนเริ่มทนไม่ไหวขึ้นมา แม้อีกฝ่ายจะเป็นคนแก่หรืออาวุโส​ที่ยิ่งใหญ่​มาจากไหนก็ตาม แต่ไม่มีสิทธิ์​มาใส่ร้ายป้ายสีมารดาตนเองเช่นนี้

"ทำไมข้าจะพูดไม่ได้ ก็ในเมื่อหญิงสำส่อนเคยคิดจะมาเป็นภรรยาน้อยกับบุตรชายข้า"

"คิดถูกแล้วที่บุตรชายข้าไม่เอานางหญิงร่านมาเป็นภรรยาน้อยเช่นนี้"

"ถึงขนาดตาต่ำเลือกอสูรมาเป็นสามี เพื่อไม่อยากจะแต่งเข้ามาเป็นภรรยาน้อยบุตรชายที่เป็นถึงเจ้าเมืองเช่นนี้"

"หญิงโสเภณี​นั้นช่างตาต่ำยิ่งนัก"

ซือป้าย ที่แท้จริงแล้วเป็นบิดาของเจ้าเมือง จึงรับรู้​ความจริงทั้งหมด​ในวันที่เจียงไป๋ต้องถูกเนรเทศ​ออกจากเมืองหลวงได้ดี เพราะดันไปท้องกับคนอื่นจนกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต​ก่อนจะได้แต่งเข้ามาเป็นภรรยาน้อย

"ไม่ แม่ข้าไม่ใช่หญิงโสเภณี​ ไม่ใช่นางร่าง ไม่ใช่ผู้หญิงสำส่อน เจ้าเลิกใส่ร้ายป้ายสีท่านแม่ข้าเดี้ยวนี้ เจ้าแก่"

เจียง​เฉิน​ ที่โกรธ​จัดออกมาจนอยากจะพุ่งเข้าอัดอีกฝ่ายให้ตายคามือตัวเองเลย แต่ร่างกาย​พิการของตนเองในตอนนี้แม้แต่ขยับตัวลุกขึ้นยืนยังทำแทบไม่ได้

"คิดจะทำร้ายข้ารึไง สภาพร่างกาย​เจ้าเป็นแบบนั้นจะเล่นงานข้าได้ยังไงกัน"

ซือป้าย ที่รู้ความต้องการ​เจียงเฉินดีว่าอีกฝ่ายต้องเครียดแค้นตนเองแน่ แต่ด้วยสภาพร่างกายของเจียงเฉินไม่ต่างอะไรกับคนพิการเลย แม้แต่จะลุกขึ้นยืนหรือนั่งยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

"ข้าจะบอกอะไรให้เจ้ารู้อีกอย่าง ความจริงแล้วหากนางไม่สำส่อนไปมีอะไรกับคนอื่น ป่านนี้ข้าคงได้เสวยสุข​กับนางด้วยเช่นกัน"

ซือป้าย ที่เป็นบิดาของเจ้าเมือง ทำให้บิดาเป็นยังไง บุตรชายก็เป็นเช่นนั้น เรียกได้ว่า เชื้อไม่แถวเลยจริงๆ

"หลังจาก​ที่นางโสเภณี​ตั้งท้องโดยไม่มีใครรู้ว่าเป็นพ่อของเด็ก ข้าเลยบอกให้ลูกชายข้าเนรเทศ​นางออกไป เพราะข้าไม่อยากให้ลูกชายต้องติดเชื้อจากนางโสเภณี​นั่น"

"คงไม่มีหญิงคนไหนหรอก ที่รู้ว่าอีกไม่นานจะได้แต่งงานเป็นภรรยาน้อยกับเจ้าเมือง จะยอมปล่อยปละละเลย​ให้ตัวเองตั้งท้องก่อนงานวันแต่ง ยกเว้นหญิงคนนั้นมันสำส่อน หรือร่านผู้ชายไปทั่ว"

"แม้ขนาดอสูร นางยังยอมมีอะไรกับมันด้วยเลย จนมีลูก​ออกมาเป็นเจ้าเช่นนี้"

ซือป้าย ตอกย้ำเรื่องราวเลยร้ายของเจียงไป๋อย่างไม่หยุดหย่อน​ ซึ่งแม้จะไม่มีหลักฐาน​ชัดเจน แต่เรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องหาหลักฐาน​ใดๆก็สามารถ​พิสูจน์​ได้แล้วว่า เจียงไป๋มีนิสัยเช่นใด ไม่งั้นคงไม่ปล่อยให้ตัวเองตั้งท้องกับชายอื่นง่ายๆเช่นนี้ก่อนวันแต่งกับเจ้าเมืองแน่ แล้วชายคนนั้นยังเป็นอสูรอีกด้วย ก็แสดงให้เห็นว่าเจียงไป๋มั่วกับชายโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเป็นมนุษย์​หรืออสูร​

"เจ้าแก่ เลิกใส่ร้ายท่านแม่ข้าได้แล้ว"

"เจ้าไม่รู้จักนิสัย ตัวตนที่แท้จริงท่านแม่ข้าดีพอ ไม่มีสิทธิ์​มาใส่ร้ายป้ายดีเช่นนี้"

เจียง​เฉิน​ ยอมไม่ได้​ที่มาได้ยินคนอื่นพูดว่าเสียๆหายๆกับมารดาตนเช่นนี้ จึงเถียงกลับออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง​

"ข้าว่า เจ้าควรดูแลลูกชายตัวเองให้ดีก่อนจะมาว่าท่านแม่ข้าแบบนี้"

"เจ้าซึ่งเป็นพ่อแทนที่จะเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับลูก แต่กับกลายเป็นว่าส่งเสริม สนับสนุน​ลูกตัวเองจนท่านแม่ข้าต้องถูกเนรเทศ​ออกนอกเมืองหลวงในขณะที่​ตั้งท้องอยู่แบบนี้ ไม่มีใครเค้าทำกันหรอก นอกจากพวกเจ้า"

เจียง​เฉิน​ ที่ต่อว่าอีกฝ่ายแทนจะมาใส่ร้ายมารดาของตน เป็นบิดาแต่สนับสนุน​ให้ลูกชายเลียนแบบตัวเอง แล้วทำเรื่องแย่ๆเช่นนี้เสียได้ จนมารดาตัวเองต้องมารับเคราะห์​เพราะเจอเจ้าเมืองแย่ๆแบบนี้