ตอนที่​ 67 สี่คนโฉดเคลื่อนไหว​

ตอนที่​ 67 สี่คนโฉดเคลื่อนไหว​

ตูม บึ้ม

ธนู กับก้อนหินปะทะกันกลางอากาศ​อย่างต่อเนื่อง​เป็นระยะ

แม้จำนวนก้อนหินเล็กจะมาก แต่ด้วยทักษะ​ธนูของสองพี่น้อง​ที่ยิงธนู​ได้อย่างคล่องแคล่ว​ ว่องไว​ ความแตกต่างเรื่องจำนวนจึงไม่ใช่ปัญหา

"คนขว้างหินมาได้แบบนี้ไม่ธรรมดา​เลย ต้องมีพละกำลังร่างกาย​เหนือกว่าคนปกติธรรมดา​แน่" ฮานะ ที่ต้องใช้คันธนูช่วยในการยิงธนูจึงรู้เรื่อง​นี้ดีกว่าใคร

ฟิ้ว

"ระวังก้อนใหญ่​มาแล้ว" เคนปาจิ เตือนขึ้นมา

"ฮึ่ม" ลูกธนู​ยิงออกมาอย่างรวดเร็ว ปะทะก้อนหินขนาดศูนย์กลาง​สิบเมตรลงได้

"นักยิงธนู​หญิงนั้นยอดเยี่ยม​เลย" บาอิ ที่ไม่คิดเลยว่าแม้แต่ก้อนหิน​ที่ตนเองขว้างก็ถูกทำลายเช่นกัน

ฟิ้ว

ในขณะที่​สายตาบาอิจ้องมอง​ศัตรู​ก็มีลูกธนู​ลอยตรงเข้ามาจู่โจม​ใส่บนหัว

"หืม" บาอิ มัวแต่มองฮานะที่มีฝีมือ​ยิงธนูสูงส่งมากเกินไป จนไม่ทันสังเกต​เห็นว่าลูกธนู​ฮานะที่ทำลายก้อนหินตัวเองไปแล้วยังคงไม่ถูกทำลาย และยังพุ่งมาทางนี้อีกด้วย

เคล้ง

บาอิ รีบใช้ส้อมป้องกัน​เอาไว้อย่างรวดเร็ว

"ลูกธนู​มัน นอกจากจะเจาะก้อนหิน​ข้าได้แล้วยังตรงมาจู่โจม​ใส่ข้าได้อีก" บาอิ ไม่คาดคิดว่าฮานะจะมีฝีมือ​มากขนาดนี้

"นักธนู​สองคนนั้นข้าจอง" บาอิ เลือกเป้าหมาย​อย่างฉับไว​

ตอนนี้​สายตาของบาอิ ประสบกับฮานะเรียบร้อย​

ด้วยสายตาที่ใช้อาวุธ​ยิงไกลทั้งคู่ย่อมต้องมีสายตาดีกว่าใครๆ จึงสังเกตุ​เห็นศัตรู​ที่ซ่อนตัว หรือไกลออกไปได้ดีกว่าคนอื่น

บาอิ กับ ฮานะ กำลังสบตากันอยู่นั้น ลูกธนู​อีกดอกถูกยิงมาใส่บาอิ

เปรี้ยง

"อย่าเมินข้าด้วยสิ" ฮาเกะ ไม่ยอมให้ศัตรู​ทำเป็นเมินตัวเองได้เด็ดขาด จึงตะโกนออกมา

"เจ้าน้องโง่" ฮานะ บ่นอยู่ในใจ เมื่อตนเองกะจะล่อให้เจ้านั่นมาสนใจตนเอง เพื่อจะได้ให้คนอื่นฉวยโอกาส​เล่นงานศัตรู

"งั้นข้าเลือกใครดี" จิมะ เคลื่อนไหว​ทันที เมื่อบาอิเลือกคู่​ต่อสู้​ได้แล้ว

"ตัดสินใจ​ได้ละ เลือกเจ้าหนูใช้ดาบนั่นละกัน"

"ไหนๆเจ้ามีสองคน ข้าขอเลือกสองคนด้วยเลย"

จิมะ ชี้ไปทางมาโคโตะ กับโอโจ สองนักดาบในกลุ่มมังกร​น้อยขึ้นมาทันที

"พวกผู้ชายนี้นะ งั้นคนที่เหลือก็เป็นของข้าสินะ" ยูยะ มองคางูยะ คุโมริ โทโม และ อายู

"..." มูระ จ้องมอง เคนปาจิ ที่ยังไม่ถูกเลือกคนเดียวในกลุ่

"นายไปซะ เดี้ยวพวกเราตามไป" คุโมริ โทโม สองคู่หู​สุดอันตราย​ บอกแก่เคนปาจิ มุ่งหน้าไปหาจิมะขึ้นมา

"เฮ้ย แล้วข้าละ อย่ามาไม่สนใจกันสิ" ไอดะ ผู้ถูกเมินแต่แรก ไม่มีใครเห็นในสายตาหงุดหงิด​ออกมา

"นายตามเคนปาจิไป" ทุกคนบอกแก่ไอดะ ยกเว้นหญิงสาวคนหนึ่ง คือ อายู

"ไม่จำเป็นหรอก เดี้ยวข้าตามไปเอง" อายู ให้ไอดะอยู่ช่วยเสริมกำลังกับทุกคนที่นี้แทน

กลุ่มมังกร​น้อยได้ยิน อายู พูดออกมา ต่างรู้สึก​กังวล​ขึ้นมา แม้ว่าช่วงที่ผ่านมา​อายูจะไม่ทำอะไรผิดสังเกต​ุหรือน่าสงสัย แล้วยังเคยช่วยชีวิต​คนอื่นด้วย แต่ก็ยังไม่​ไว้วางใจ​อายูถึงขั้นนั้น

"ไม่ต้องห่วงข้าหรอก"

"ยังไงข้าคือ บุตรชายผู้นำชนเผ่ามังกร​ ไม่มีทางโดนเล่นงานง่ายๆแน่"

"ทุกคนสู้ให้เต็มที่​เถอะ"

เคนปาจิ รู้ว่าทุกคน​คิดอะไรอยู่ในตอนนี้ แต่ตนเองไมใช่คนที่ใครจะต้องมาเป็นห่วงอีกแล้ว

"เชื่อใจในตัวเคนปาจิเถอะ"

"เค้าคือ ผู้นำกลุ่มมังกร​น้อยของเรา"

้เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้น​ ก็มุ่งสายตาไปที่ศัตรู​ของแต่ละคนกัน

"ข้าจะไปช่วยเสริมกำลังให้พวกฮานะเอง" ไอดะ ไปกับพวกฮานะเพื่อต่อสู้​กับศัตรู​สุดแกร่ง

แม้ว่าทั้งคุโมริกับโทโมจะเป็นผู้ใช้อาวุธ​ระยะไกล แต่อาวุธ​ของทั้งคู่ต่างมีอานุภาพ​รุนแรง​ พลังทำลายล้างสูง ไม่ว่าจะเป็นระเบิดหรือเหล้าติดไฟง่าย​ และการโจมตียังเป็นวงกว้างอีก​ หากไปด้วยตัวเองคงได้แต่ยืนดูอย่างเดียว ขืนเข้าไปปะทะกับศัตรู​ มีหวังได้ถูกลูกหลงแน่

"ชิ จำนวนข้าคู่ต่อสู้​ลดลงรึ ไม่มีทางให้ไปได้หรอก" ยูยะ กล่าวอย่างไม่พอใจ สั่งสัตว์​เลี้ยงที่น่ารักไปเล่นงานขัดขวาง​ขึ้นมาทันที

สัตว์​ป่าที่กลุ่มมังกร​น้อยเจอระหว่างการเดินทางในดินแดน​ชนเผ่าหมาป่า บัดนี้มารวมตัวที่นี้หมดแล้ว

ทำให้ยูยะ ที่มีความสามารถ​ฝึกสัตว์​ป่า สั่งการออกมา

สัตว์​ป่าดุร้ายนานาชนิดออกมายืนขวางเคนปาจิ ที่กำลังจะมุ่งหน้าผ่านไป

ตูม

แต่จู่ๆกับมีระเบิดโยนเข้ามากลางวงสัตว์​ป่าจนต้องกระเจิง​ทันที

"ตอนนี้ละ" คุโมริ โยนระเบิดเพื่อเปิดทางให้พวกเคนปาจิมุ่งหน้าไปต่อ

"เจ้าเด็กนิสัยไม่ดี มาทำลูกๆข้าบาดเจ็บ​ได้" ยูยะ หันมาสนใจคุโมริขึ้นมาทันที

ฟิ้ว

ลูกตุ้ม​เหล็กถูกโยนมาใส่เคนปาจิฉับพลัน

ตูม

"ฮึ่ม" เคนปาจิ เห็นท่าไม่ดี จัดการใช้ทักษะ​ลมหายใจมังกร​ ชกลูกตุ้มกลับไป

ลูกตุ้ม​เหล็กกระเด็น​กลับไปหาเจ้าของ แต่ตัวคน​ขว้างลูกเหล็ก​กับไม่อยู่เสีย​แล้ว​