ตอนที่​ 70 ทักษะ​ดาบ​ลมหวน​

ตอนที่​ 70 ทักษะ​ดาบ​ลมหวน​

หน้าเกือบถูกผ่าเป็นสองซีก หากตัวเองไม่มีปฏิกิริยา​ไหวพริบเร็วพอคงสาหัสสากรรจ์

ใต้คางบาอิมีแผลจากคมหอกทิ้งเอาไว้ ดีที่บาอิเงยหน้าหลบหอกที่เปลี่ยนเส้นทางการโจมตีได้ทัน

"ยังไม่จบ" ไอดะ ยังคงใช้หอกวาดฟันลงมาต่อเนื่อง

"อะไรกัน" บาอิ ที่เงยหน้าหลบเมื่อเห็นหอกฟาดกลับลงมาต้องตกใจ ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะชำนาญการใข้หอกขนาดนี้

วูบ เคล้ง

ส้อมยักษ์​ ขยับขึ้นมาต้านรับหอกเอาไว้

"อีกนิดเดียว" ไอดะ เสียดายขึ้นมาเมื่อใกล้จะโค่นศัตรู​ตรงหน้าได้แล้ว

"เกือบไปแล้ว" บาอิ เป็นครั้งแรกที่รู้สึก​ถึงอันตรายต่อชีวิต​ตนเองเช่นนี้

ฟิ้ว ฟิ้ว

เสียงแหงกอากาศดังขึ้นมาเข้าหูบาอิ

"เจ้าเด็กนักธนู​สองคนนั้น" บาอิ รู้ได้ทันทีว่าเป็นฝีมือของสองพี่น้อง​ยิงลูกดอกมาแน่

บาอิ ต้องรีบถอยร่นหลบเพื่อจะตั้งหลักก่อน

ฟิ้ว ฉึก

ลูกดอกพุ่งผ่านด้านหน้าตัวเองอย่างฉิวเฉียด

แต่อีกดอกกับปักกลางหัวเข้าอย่างจัง

ตูม

บาอิ ล้มลงไปในที่สุด​ หนึ่งในสี่คนโฉดบัดนี้ตายไปแล้วหนึ่งคน

ลูกดอกสองดอกบิงออกมาพร้อมกันในเวลาเดียวกัน แต่จุดที่เล็งเอาไว้กับแตกต่าง​กัน

เมื่อลูกดอกแรกที่พุ่งผ่านบาอิเป็นของฮาเกะที่เล็งหัว ส่วนดอกที่สองเป็นของฮานะที่เล็งหัวเช่นเดียวกัน แต่ฮานะได้คาดการณ์​เอาไว้แล้วว่าอีกฝ่ายต้องถอยหลบออกมา จึงเล็งไปที่จุดบาอิจะถอยมาล่วงหน้า​ดักรอเอาไว้จนสังหารอีกฝ่ายลงได้สำเร็จ

...

"พวกแกฝีมือ​ดาบไม่เลวทั้งคู่เลย"

อาวุธ​จิมะ คือ ค้อนหิน กำลังปะทะกับดาบของทั้งสองคนตรงหน้าอยู่

เคล้ง

ดาบของโอโจ กับ มาโคโตะ ฟาดฟันใส่ศัตรู​อย่างไม่หยุดหย่อน

แม้ว่าค้อนหินจะดูเทอะทะ​ แต่ไม่มีผลต่อการเคลื่อนไหว​ของจิมะ

"หินอะไรของมันช่างแข็งนัก" มาโคโตะ สงสัยขึ้นมา เมื่อดาบยักษ์​ตนเองฟันหินเพื่อหวังให้หินขาดเป็นสองท่อนอยู่หลายครั้งกับไม่สะเทือนอะไรเลย

ส่วนดาบโอโจ เป็นดาบปกติทั่วไป​จึงไม่สามารถ​ทำแบบเดียวกับดาบยักษ์​ได้ ทำให้คอยหาจังหวะ​ฟันใส่ศัตรู​ตลอดเวลา แต่ต้องถูกเกราะอีกฝ่ายป้องกัน​เอาไว้

"เป็นอะไรไป มีน้ำยาแค่นี้รึไง"

จิมะ​ รับมือกับศัตรู​ได้อย่างสมบูรณ์จนไม่ได้รับบาดเจ็บ​ใดๆขึ้นมาเลย

"ทักษะ​ ลมหวน" ดาบในมือโอโจฟันฉับใส่ส่วนที่ไร้เกราะ แต่อีกฝ่ายยังคงได้ทัน ดาบโอโจยังไม่หยุดแค่นั้น เมื่อดาบที่ฟันลงไปแล้วกับลอยกลับมาอีกครั้ง

"นี้มัน..." จิมะ​ ตะลึงขึ้นมา เมื่อทักษะดาบ​ของโอโจที่ใช้ออกมา ช่างคุ้นเคย​กับของใครบางคนเหลือเกิน

ฉั่ว

ดาบฟันเฉี่ยวใบหน้าอีกฝ่ายจนเกิดแผลทางยาว

"แก" จิมะ เริ่มแสดงอาการโกรธ​ออกมาครั้งแรก​

"สายฟ้าฟาด"

จิมะ​ ได้รับบาดแผลจากการตกใจเมื่อโดนทักษะ​ที่ตนเองเคยเจอเล่นงานเข้าที่ใบหน้า จนปล่อยให้มาโคโตะฉวยโอกาส​ใช้ทักษะ​ของตน

มาโคโตะ กระโดดขึ้น ทำการตวัดดาบลงมีรูปลักษณ์​คล้ายสายฟ้าฟาดลงมา

"ฮึ่ม" ค้อนหินรีบนำมาต้านรับเอาไว้ฉับพลัน

เคล้ง

ทักษะ​ สายฟ้าฟาดลงมาใส่ค้อนหินอย่างรุนแรง​จนสั่นสะเทือน​เข้าสู่ร่างจิมะ​

"ขนาดนี้แล้ว หินยังไม่ถูกทำลายลงอีก" มาโคโตะ ทุ่มพละกำลังเข้าใส่กับทักษะ สายฟ้าฟาดเต็มที่ แต่ยังไม่ฟันค้อนหินไม่ขาด

แกรบ

ค้อนหินถึงจะยังไม่โดนผ่าสองซีก แต่เริ่มมีรอยร้าวเกิดขึ้น​มา

"สามารถ​ทำหินพิเศษ​ร้าวได้เลยรึ" จิมะ​ มองดูหินที่แตกร้าวออกมาเล็กน้อย ก็ตะลึง​อีกครั้ง ไม่คิดว่าเด็กๆเหล่านี้จะมีความสามารถ​ ศักยภาพ​ไม่ธรรมดา

"เจ้าเด็กบ้าคนนั้นน่ะ"

"ทักษะ​ดาบ ลมหวน เมื่อกี้ ทำไมมันช่างเหมือนกับทักษะ​ดาบ นางแอ่น​หวนกลับ ของเจ้าซาคุ (หัวหน้า​หน่วยสามแห่งชนเผ่าอสรพิษ)​"

จิมะ​ยังคงสงสัย​ทักษะ​ดาบที่โอโจใช้ออกมาอีกด้วย ว่ามีความคล้ายคลึง​กันอย่างมาก

"ข้าก็นำมาดัดแปลง​จากมัน" โอโจ เคยประมือกับซาคุมาก่อนแล้ว และยังเห็นอีกฝ่ายใช้ออกมาด้วย เลยนำมาดัดแปลง​ให้เข้าทักษะ​ดาบของตัวเอง

"แบบนี้เอง" จิมะ​ ได้ยินเช่นนั้นก็เข้าใจ​ขึ้นมาทันที

"เป็นเด็กที่ร้ายกาจ​ยิ่งนัก"

แต่เด็กที่นำดูทักษะ​คนอื่นแล้วนำมาดัดแปลง​เป็นของตัวเองนั้นมีอยู่ไม่น้อย แต่คนที่จะประสบความสําเร็จ​นำออกมาใช้ได้จริงนั้นมีน้อยเสียราวกับงมเข็มในมหาสมุทร​เลย

"..." มาโคโตะ ได้ยินเช่นนั้น ก็มองโอโจเงียบๆราวกับครุ่นคิด​บางอย่าง

"มองแบบนั้นทำไมกัน" โอโจ รู้สึก​ถึงสายตาของมาโคโตะที่มองมายังตนเองทันที

"พัฒนา​ขึ้นอีกขั้นแล้วสินะ" มาโคโตะ ชื่นชม​สหายของตน ทั้งคู่​ต่างเป็นนักดาบด้วยกัน จึงย่อมสนิทสนม​กันเป็นอย่างดี