ตอนที่​ 151 แยกทาง​

ตอนที่​ 151 แยกทาง​

"คุณชาย... แบ่งทองคำให้ข้ามันจะดีรึคะ"

จือหาน ไม่นึกว่าตนเองจะได้รับทองคำมาด้วย ทั้งที่ตนเองแทบไม่ได้ทำไรเลยด้วยซ้ำ

ส่วนใหญ่​เป็นผลงาน​ของเต้าหมิงมากกว่า แม้แต่น่าหลันที่ยังมีส่วนร่วมในการช่วยขุดสายแร่ทองคำช่วยเต้าหมิงมากกว่าตนเองเสียอีก

แต่จือหานที่เป็นเด็กสาว​ธรรมดา​ทั่วไป​ มีหน้าที่เป็นสาวใช้ให้กลุ่มโจรเพลิงสีชาดเพียงอย่างเดียว​ จึงมีร่างกาย​อ่อนแอ​ ไม่ได้​มีความแข็งแกร่ง​ดั่งจอมยุทธ​ จึงไม่ค่อยมีส่วนร่วมในการขุดสายแร่ทองคำมากนัก​

เมื่อเทียบกับน่าหลันแล้ว อีกฝ่าย​ยังทำงานขุดสายแร่ทองคำได้เร็วกว่าตนเองหลายเท่า แล้ว​ยิ่งเมื่อ​เทียบกับเต้าหมิงในการขุดสายแร่ทองคำโดยใช้เวลา​เพียงไม่กี่อึดใจ​ จือหานเหมือนไม่ได้​ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ

"หืม... ว่าไงนะ"

ตลอดเส้นทางที่ผ่านมาตอนนี้ของกลุ่มเต้าหมิง​ ที่​ไม่ได้​พบเจอสัตว์​อสูร​ หรือโจรปรากฏ​ตัวออกมาให้เห็น​อีกเลย เป็นช่วงเวลา​การเดินทาง​ที่สงบสุข​จนน่าเบื่อมาก​เกินไป​สำหรับเต้าหมิง​

ทำให้เต้าหมิงคิดอะไรเรื่อยเปื่อย​ออกมาตลอดทาง​ จนเรื่องราว​ในอดีต​แวบออกมาในหัว​อีกครั้ง​ แต่หลังจาก​ได้ยินเสียงเด็กสาวถามตัวเอง​ ทำให้​ต้องได้สติขึ้นมา​ทันที​

เต้าหมิง​ที่​ไม่ได้ฟังจือหานแต่แรก​ จึงต้องให้เด็กสาว​เอ่ยออกมา​ใหม่

"อ๋อ​... นึกว่าเรื่องอะไร" หลังจาก​ได้ฟังสิ่งที่จือหานเอ่ยออกมา​อีกครั้ง เต้าหมิง​จึงตอบกลับ​อย่างเรียบง่าย​ว่า "ไม่เป็นไรหรอก"

เมื่อตนเองมีสาย​แร่ทองคำอยู่ในมือแบบนี้มากมาย​แล้ว แค่แบ่งนิดหน่อย​ให้คนอื่น​ มันไม่ใช่เรื่องเสียหาย​อะไรเลย

ได้ยินเต้าหมิงพูดเช่นนั้น แล้วอีกฝ่ายยังไม่ต้องการ​เอาคืนอีกด้วย ราวกับสายแร่ทองคำที่มอบให้ตนนี้แทบไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาเต้าหมิง

หากจือหานรู้ว่าเต้าหมิงมีแท่งทองคำอยู่มากมายในแหวนมิติคงอึ้งมากกว่านี้แน่​

[แบบนี้เท่ากับไปมีเรื่องกับเมืองอัคคีสวรรค์แล้ว]

เต้าหมิง คิดสักพัก​นึง ก่อนจะปล่อยวางเรื่องพวกนี้ออกไปจากหัวทันที

หลังจาก​เดินทางอยู่นาน ในที่สุด​ทั้งสาม​ก็เห็นเมืองสุริยัน​

สายตาเต้าหมิง มองดู​เมืองที่ยิ่งใหญ่​ราวกับอาณาจักร​แห่งหนึ่งตรงหน้า​

มีอาคารบ้านเรือน​สูงหลายชั้นอยู่​หลายแห่ง กำแพงตั้ง​สูงตระหง่าน​แข็งแรง​ยากจะถูกทำลาย​ลงได้

ประตูหน้าเมืองมีสักรูปพระอาทิตย์​เอาไว้อย่างชัดเจน​ ทำขึ้นมา​อย่างประณีต​ ใช้วัสดุ​ชั้นดีในการก่อสร้าง​ มีความแข็งแกร่ง​ ทนทาน​เป็นพิเศษ​

จากข้อมูลที่ได้รับมาจากจือหาน เมืองสุริยันถือว่าเป็นเมืองใหญ่สุดในบรรดาเมืองแถบนี้ด้วยกัน

[น่าจะเรียกว่าอาณาจักร​หรือจักรวรรดิ​มากกว่านะเนี่ย]​

เต้าหมิงเห็นความยิ่งใหญ่​ของเมืองสุริยันแล้วในหัวแวบออกมาทันที​

"เป็นอะไรรึ... จือหาน"

สายตาเห็นอาการแปลก​ๆที่เด็กสาว​แสดงออกมา เมื่อพวกตนเข้าใกล้​เมืองสุริยัน​ขึ้นทุกที​

"ไม่เป็นไรคะ"

"คุณชายกับคุณน่าหลัน... เข้าเมืองกันไปสองคนเถอะคะ"

"ข้าคงต้องแยกทางกันตรงนี้"

จือหานที่เดินทาง​มาด้วยกัน กับจู่ๆมาขอแยกทางกันอย่างรวดเร็ว​ จนทำให้เต้าหมิงกับน่าหลันประหลาดใจ​ทันที​

จนต้องเอ่ยถามเหตุผล​ออกมา "ทำไมถึงต้องแยกทางกัน​"

แต่ยังไม่ทันจะได้แยกทางกันเสียก่อน ทหารเฝ้าประตู​เมืองสุริยันก็สังเกตุ​เห็นพวกเต้าหมิงเสียก่อน

"หยุดก่อน... พวกเจ้าเป็นใครกัน?"

ทหารเฝ้าประตู​เมืองถามออกมาทันที​ สายตามองสำรวจกลุ้มเต้าหมิงอย่าง​ว่องไว​

"ระดับ​ลมปราณ​ผู้ปกครอง​เชียว?"

เต้าหมิง รับรู้ถึงระดับลม​ปราณ​ที่แข็งแกร่ง​ของทหารเฝ้าประตู​ได้อย่างชัดเจน บ่งบอก​ได้เลยว่าเมืองแห่งนี้ทรงพลัง​ขนาดไหนกัน

[ขนาดแค่ทหารเฝ้าประตูเมืองยังแข็งแกร่ง​ขนาดนี้แล้วรึเนี่ย]

เต้าหมิง คิดออกมาอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะคิดหาคำตอบแก่พวกทหารเฝ้าประตู​ขึ้นมา​ทันที​

[จะตอบว่ายังไงดีนะ]

เต้าหมิงคิดสักพัก​ก่อนจะตอบแก่ทหารยามทั้งสองอย่างเรียบง่าย

"พวกข้าเป็นนักเดินทาง​มาจากเมืองจันทรา​จะมาท่องเที่ยว​เมืองสุริยันน่ะพี่ชาย"

"นักเดินทาง​จากเมืองจันทรา?"

"มี​หลักฐาน​ไหม"

ทหารยามได้ยินเช่นนั้น ถามหาหลักฐาน​จากเต้าหมิงขึ้นมาทันที