ตอนที่​ 152 หลักฐาน​

ตอนที่​ 152 หลักฐาน​

[หลักฐานรึ... ยุ่งยาก​จริงแฮะ​]

ได้ยินคำถามของทหารยามถามหาหลักฐาน​ยืนยัน​ตัวตน​ ก็ทำให้เต้าหมิงหงุดหงิด​ขึ้นมา ไม่นึกเลยว่าจะเข้มงวด​ขนาดนี้

เต้าหมิงจัดการหยิบบางอย่างที่ได้รับจากเจ้าเมืองจันทราออกมาโชว์ต่อหน้าทหารเฝ้าประตู​อย่างรวดเร็ว

"นี้มัน... ตราเจ้าเมืองจันทรา"

ทหารยามเห็นเต้าหมิงมีตราเจ้าเมืองจันทราต้องตกใจ​ออกมา

แต่เป็นเพียงอาการตกใจ​เล็กน้อย​เท่านั้น​ที่แสดงออกมา ไม่นานก็กลับมานิ่งสงบ​อีกครั้ง

ทหารเฝ้าประตู​ไม่นึกเลยว่าเต้าหมิงที่ดูเหมือน​อายุยังน้อย​จะมีตราสำคัญขนาดนี้ได้

แต่หากเทียบเมืองจันทรากับเมืองสุริยัน​แล้ว เป็นความต่างชั้นที่ห่างกันมาก จึงไม่ตื่นตระหนก​อะไรอีกต่อไป​

"โอเคผ่านเข้าไปได้"

เต้าหมิงได้รับอนุญาต​ให้ผ่านเข้าเมืองอย่างง่ายดาย

"ตา​พวกเจ้าละ"

ทหารยามหันมามองดูสองสาวต่อทันที

"พวกนั้นมากับข้าด้วย"

เต้าหมิง เอ่ยออกมาแก่ทหารเฝ้าประตู​ แต่กับได้รับคำตอบ​มาว่า​ "ทุกคนต้องยืนยันตัวตนกันหมดเพื่อที่จะสามารถ​เข้าเมืองสุริยันได้"

"ไม่เป็นไร​หรอก"

น่าหลัน บอกแก่​เต้าหมิงเมื่อการยืนยัน​ตัวตนมันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย​เท่านั้น​ จึงไม่ได้ซีเรียส​อะไรกับเรื่องแค่นี้​

"ข้าเป็นศิษย์​ของพรรคจันทรคราส แห่งเมืองจันทรา​"

น่าหลัน ยื่นป้ายศิษย์​ของพรรคจันทรคราส​ออกมาแสดงต่อหน้าทหารเฝ้าประตู

"อืม... เป็นศิษย์​ของพรรคจันทรคราส​จริงด้วย"

ทหารเฝ้าประตูเห็นเช่นนั้นจึงปล่อยให้น่าหลันผ่านเข้าเมืองสุริยัน

จนมาเหลือคนสุดท้าย​คือ จือหาน ที่ยังคงต้องหาหลักฐาน​มายืนยัน​ตัวตนของตัวเอง

"เอ่อ... คือข้า... "

จือหาน แสดงอาการอ้ำอึ้ง​ออกมาเมื่อมาถึงรอบ​ตัวเองแล้ว​

"..."

เต้าหมิง มองดูท่าทาง​เด็กสาวที่แสดงอาการออกมาอย่างชัดเจน​ จนส่อพิรุธ​อย่างมาก

"จือหาน...ทำไมไม่แสดงหลักฐาน​ออกมากันละ?"

น่าหลัน ที่สนิทสนม​กับจือหานแล้ว รีบบอกแก่เด็กสาวที่ยังคงยืนตัวสั่นไปมางั่ก​ๆ

"นางอยู่กับกลุ่มโจรเพลิงสีชาดมานานน่ะสิ เลยไม่มีหลักฐาน​ยืนยัน​ตัวตนชัดเจน"

เต้าหมิง กระซิบบอกแก่น่าหลันทันที เมื่อตนเองคาดเดา​เรื่องนี้ได้ไม่ยาก

ตอนนี้เต้าหมิง​เข้าใจ​แล้วว่า ทำไมจือหานถึงจู่ๆคิดจะมาแยกทางกับพวกตนทั้งที่มาถึงเมืองสุริยันแล้วแท้ๆ

จือหานที่ถูกกลุ่ม​โจรเพลิงสีชาด​จับไปเลี้ยงดู​ตั้งแต่​เด็ก ย่อมไม่มีหลักฐาน​ยืนยันตัวตนมาแสดงต่อหน้าทหารเฝ้าประตู​อยู่แล้ว

หากจะให้บอกทหารยามว่าถูกกลุ่มโจรเพลิงสีชาดเก็บไปเลี้ยงดูตั้งแต่​ยังเด็ก ทำให้ไม่มีหลักฐาน​ยืนยันตัวตน มันจะยิ่งน่าสงสัย​และอาจถูกมองเป็นสายลับหรือพวกเดียวกับโจรก็ได้

ทำให้จือหานในตอนนี้​อยู่ในสถานการณ์​กลืนไม่เข้าคายไม่ออก​ ไม่รู้ว่าจะตอบคำถาม​แก่ทหารเฝ้าประตู​เมืองยังไงดี

"เป็นไร... อย่าบอกนะว่าเจ้าไม่มีหลักฐาน​ยืนยัน​ตัวตนของเจ้าน่ะ"

"ว่าไง?"

ทหารเฝ้าประตู​ถามออกมาอย่างดุดัน

เมื่อเห็นท่าทางของหญิงสาว​ที่แสดงออกมาในตอนนี้ เหมือนกับอีกฝ่ายกำลังปกปิดความผิดอะไรบางอย่าง​ยังไงยังงั้น

"นางเป็นสาวใช้ของข้าน่ะ"

ทันใดนั้น​เต้าหมิงเอ่ยตอบออกมาอย่างรวดเร็ว

"หืม... สาวใช้?"

ทหารยามเฝ้าประตูได้ยินเช่นนั้น หันมามองหน้าเต้าหมิงในทันที

"เรื่องจริง?"

"มีหลักฐาน​อะไรว่าเป็นสาวใช้เจ้า​?"

ทหารยามเฝ้าประตู​ถามกับเต้าหมิงเพื่อขอดูหลักฐาน​เกี่ยวกับ​จือหาน

"หลักฐาน?"

ได้ยินเช่นนั้น​เต้าหมิงเรียก​บางอย่างออกมา

"นี้มัน... แท่งทองคำ"

ทหารเฝ้าประตู​ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นสิ่งของในมือ​

อีกฝ่าย​ไม่คาดคิดเลยว่าเต้าหมิงจะกล้า​ยื่นหลักฐาน​เป็นแท่งทองคำแบบนี้ออกมาแทน​เสียอย่างงั้น​

"หลักฐาน​แค่นี้​พอไหมพี่ชาย"

เต้าหมิงถาม​ออกมาแก่ทหารเฝ้าประตูทันที​

"เจ้าคิดจะติดสินบน​ข้า?"

"ดูถูก​กันมาก​เกินไป​แล้ว... คิดว่าแท่งทองคำแค่นี้​จะมาติดสินบน​คนอย่างข้าได้เชียว!!!"

ได้ยินคำตอบกลับ​มาของทหารเฝ้าประตู​เช่นนั้น ทำให้เต้าหมิงประหลาดใจ​ทันที​

[ไม่คาดคิดเลยว่าจะไม่มีคนสนใจแท่งทองคำแบบนี้ด้วย]​

เต้าหมิงไม่​คาดคิด​ว่าจะเจอกับประโยค​แบบนี้มาก่อน

[ช่างเป็นทหารเฝ้าประตู​ที่ซื่อสัตย์​ต่อหน้าที่อะไรอย่างนี้]

ในใจเต้าหมิงชื่นชม​ต่อทหารเฝ้าประตู​ตรงหน้าอย่างมาก