ตอนที่​ 37 ปราบปราม​
ตอนที่​ 37 ปราบปราม​
 
"เอาละ...!!!"
 
เจี้ยนหวาสูดหายใจเข้าลึกๆ
 
เค้าเคลื่อนที่​และกระแทกอย่างรุนแรง​
 
คลื่นพลังทำลายกวาดกระจาย​ออกมา
 
การกวาดครั้งนี้ลามไปถึงผู้ชมและส่งเสียง​กรีดร้อง​
 
แม้แต่​ซูเวยก็ไม่มีข้อยกเว้น
 
แต่เขาไม่เหมือนกับคนอื่น
 
เขาปล่อยตัว​ตามลมไม่ฝืนและต่อต้านมัน
 
เคลื่อนไหว​ราวกับ​ต้นไผ่พลิ้วไหว​
 
เขาลอยตัวกลางอากาศ​และเท้าเหยียดลงพื้นอย่างมั่นคง
 
เขาใช้เทคนิค​ดาบอย่างจริงจัง​และต่อสู้​กลับเจี้ยนหวา
 
คู่ต่อสู้​ยกแขนขึ้นแล้วฟาดมัน
 
ซูเวยก้าวถอยหลัง​และหลบเลี่ยง
 
บึ้ม
 
เสียงระเบิดดังขึ้นและพื้นดินไม่สามารถ​ทานพลังและเกิดการสั่นไหว
 
ดาบยาวในมือเหมือนอสรพิษ​แทงตรง
 
เจี้ยนหวากล้าหาญ​และไม่คิดหลบเลี่ยง​
 
เขาใช้กำปั้นที่หนาและใหญ่
 
มือข้างซ้ายคว้าและจับดาบเอาไว้
 
เขาประสบความสําเร็จ​
 
เลือดรินไหลและหยดลงพื้น
 
เขาสีหน้าไม่เปลี่ยนและไม่ส่งเสียงร้อง
 
มือข้างขวาขยับตามต่อ นิ้วมือทั้งห้ากำแน่นและชกออกไป
 
ทักษะหมัดอาญาสวรรค์​ถูกใช้ออก
 
พลังหมัดของเขาเพิ่มและมหาศาล​ขึ้น
 
การชกครั้งนี้รุนแรง​เกินไป
 
มันปิดกั้นการล่าถอยทั้งหมด​ บังคับ​ให้เขาเผชิญหน้า
 
แม้แต่ซูเวยที่มีความสามารถ​เจนจัด​ก็ยากจะหลีกเลี่ยง​การเผชิญหน้า​ได้
 
ซูเวยกำดาบแน่นและแทงลึกขึ้น
 
แน่นอน​ว่าดาบเร็วและยาวกว่าแขนคู่ต่อสู้​
 
เขาบังคับให้คู่ต่อสู้​ใช้มืออีกข้างจับดาบ
 
กำปั้นข้างขวาคลายออก
 
เปลี่ยนจากชกเป็นมากำดาบ
 
ฉึก
 
ดาบเจาะทะลวงกำปั้นคู่ต่อสู้​ได้เล็กน้อย
 
คู่ต่อสู้​ไม่เปลี่ยนสีหน้าและไม่เจ็บปวด
 
เค้าตัดสินใจ​ได้รวดเร็ว​และเด็ดขาด
 
"อ่ะ...!!!" เห็นเจี้ยนหวาใช้เลือดและเนื้อรับดาบคมและอันตราย ทุกคนต่างกรีดร้อง​และกลัวความกล้าหาญ​ของเค้า
 
"เขาไม่กลัวดาบทำลายมือเค้าหรือไง"
 
"เขาแข็งแกร่ง​และกล้าหาญ​เกินไป​แล้ว"
 
ศิษย์​ทุกคนต่างเปลี่ยนสีหน้าและดวงตาเบิกโต
 
หลายคนไม่คิดว่าจะมีใครกล้าทำ
 
แต่เจี้ยนหวานั้นกล้าและไม่กลัว
 
ในพริบตาทั้งสองต่อสู้​ร้อยกระบวนท่า
 
การต่อสู้​ครั้งนี้เป็นการต่อสู้​ที่ยากและยาวนานมากที่สุด
 
คู่ต่อสู้​คืออดีตศิษย์​ร้อยอันดับแรก 
 
ซึ่งได้ฝึกฝน​ทักษะ​หมัดเข้าสู่​ขอบเขต​อาณาจักร​แห่งพิภพ​ และมีทักษะ​การเคลื่อนไหว​สมบูรณ์​แบบ​
 
เค้า​มีพลังมหาศาลและไม่กลัวตาย
 
แม้ร่างกาย​จะบาดเจ็บ​และมีบาดแผล​ เขาก็ไม่เปิดเผย​สีหน้าเจ็บปวด
 
เขาตื่นเต้นและกระสัน​มากขึ้น
 
หากฝ่ายตรงข้าม​เป็นศัตรู​หมายเอาชีวิต​ ด้วยความสามารถ​ของจริงของเขา มันก็ไม่ยากจะฆ่าคู่ต่อสู้
 
เขามีวิธี​มากมายและหลากหลายสังหาร​
 
แต่นี้ไม่ใช่การต่อสู้​ที่มีชีวิต​และความตาย
 
เขาไม่ต้องการ​ฆ่าเค้า
 
เขาเพียงโจมตีหนักและหยุดยั้งคู่ต่อสู้
 
เขากดดันเข้าใส่และคู่ต่อสู้​ได้แต่ตั้งรับ
 
ซูเวยทำให้เค้าประหลาดใจและเกินความคาดหมาย​
 
แต่เจี้ยนหวาความคิดง่ายและไม่ยุ่งยาก
 
ตราบใดที่​เค้าไม่แพ้ เขาจะต่อสู้​ต่อไป
 
เค้าไม่ยอมรับความพ่ายแพ้
 
ยิ่งบาดเจ็บ​และเสียเปรียบ​มากเท่าไหร่​ เค้าตื่นเต้น​มากขึ้น​เท่านั้น
 
เป็นเวลานานแล้วที่เค้าไม่ได้​เจอคู่ต่อสู้ที่เหนือกว่า​และต่อสู้​ยาวนานขนาดนี้
 
เค้าถูกปราบปราม​โดยสมบูรณ์​ แต่ไม่ทำลายเขา แล้วจะเป็นคนเลวได้อย่างไร​
 
อาการ​บาดเจ็บ​และบาดแผล​ เป็นเพียงผิวเผิน​และผิวหนัง​เท่านั้น​
 
ยิ่งต่อสู้​กับซูเวยมากและนานเท่าไหร่​ เค้าคิดว่าซูเวยน่าสนใจ​มากขึ้นเท่านั้น
 
นี้คือความคิดเรียบง่ายและตรงไปตรงมา
 
คนหนึ่งบ้าพลังและไม่กลัวตาย คนหนึ่งปราบปราม​และยั้บยั้ง
 
การต่อสู้​ดูเหมือนไม่สิ้นสุด
 
สามร้อยกระบวนท่าก็ยังไม่หยุด
 
ห้าร้อยกระบวนท่าก็ยังไม่สงบ
 
แปดร้อยกระบวนท่าก็ยังไม่ยุติ
 
ทุกคนตกตะลึง​และไม่รู้ว่าตอนนี้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่
 
ดวงตาเผยความประหลาดใจ​และซับซ้อน
 
ดูเหมือนว่า​พวกเขาจะได้เห็นสุดยอด​อัจฉริยะ​อยู่ตรงหน้า
 
หลังจาก​ผ่านไปพันกระบวนท่า เจี้ยนหวาที่มีพลังมหาศาลก็ทานทนไม่ไหว​
 
เขาเหนื่อยหอบเหมือนวัวและหายใจรุนแรง​เหมือนหมี
 
หมัดของเขาต้องใช้พลังงานมหาศาล
 
"ข้ายอมรับความ​พ่ายแพ้"
 
"เจ้าชนะแล้ว"
 
เขายอมรับอย่างตรงไปตรงมา
 
"เจ้าแข็งแกร่ง​มาก ไม่มีใครสามารถ​ต่อสู้​กับข้าได้นานขนาดนี้ เจ้าเป็นศิษย์​สายในเก่งกาจ​ที่สุดที่ข้าเคยเจอมา เจ้าเหนือทุกคน" เจี้ยนหวาชื่นชม​ตรงๆและไม่อ้อมค้อม
 
"เจ้าก็ไม่เลวเลย มันเป็นการต่อสู้​ดุเดือดมาก ในอนาคตเจ้าต้องแข็งแกร่งกว่านี้แน่"
 
"อย่างไรก็ตามถ้าเจ้ามีถุงมือ บางทีผลลัพธ์​คงแตกต่าง​มากกว่า​นี้"
 
ซูเวยยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม
 
เขาไม่ค่อยภูมิใจชัยชนะ​เท่าไหร่
 
มันเป็นชัยชนะที่เหมือนไม่สมบูรณ์แบบ​